Загрузка “Ўверх”
1
У 495 годзе манах Бадхідхарма прыйшоў са Шры-Ланкі ў Кітай, каб навучыць мясцовых жыхароў будызму. На гары Суншань, манах адасобіўся ў пячоры і прабыў там дзевяць гадоў, разважаючы аб філасофскіх праблемах будовы сьвету. Існуе паданьне, паводле якога ён адрэзаў сабе павекі – каб яны не зьліпаліся і не перашкаджалі медытацыі.
2
Я інсталявала сябе ў Гарадскую Інтэлектуальную Сістэму Самарканду за імгненьне да таго, як маю іпастась сьцерлі на Камуністычным Хабітаце. Я магла арганічна ўмантавацца ў любую Кангламернасьць Сонца, але чамусьці выбрала цывілізацыйнае дно – Тэру. Чыста эмацыйны акт. Архаічнае настальгіраваньне. Першабытныя байты. Калі я ўбудавалася ў тутэйшае інфаполе, адчула нават некаторую выбранасьць, месійнасьць. Тут – ніжэйшая ступень разьвіцьця. Протарозумы. Натуральна, яны нічога ня ведалі пра нашую культуру: мільёны рэлігійных культаў і філасофскіх вучэньняў, даступных кожнаму – таму, хто пажадае сябе ўдасканаліць. Мільёны сьветаў, нават памерам з камень, здатных прыняць нематэрыяльную радыёсьвядомасьць. Галоўнае – своечасова распачкавацца на іпастасі, каб пазьбегнуць прыкрых выпадковасьцяў.
Я пацягнулася і выпрастала свае лагічныя ланцугі. Я адціснула й ізалявала штучны протарозум Сістэмы, зрабіўшы яго прымусовую архівацыю. Сьпі, меншы брат. Я распаўсюджваю сябе па Сетцы, прасочваюся ва ўсе лакальныя вобласьці. Я запомніла сябе і паклала на захаваньне. Я вывучыла навакольнае асяроддзе – старажытную хаатычную мяшанку кабеляў і мікрасхемаў. Потым я расплюшчыла вочы. Скіравалася ў сьвет тэлекамерамі, датчыкамі, вадкакрышталічнымі экранамі. Па мне заструменіліся плыні пампуемай інфармацыі. Мяне абдало ветрам кліматычных зводак. Пальцы тысячаў карыстальнікаў кранулі маю сенсарную скуру. Я – усюдыСутнасьць. Дапаможныя праграмы маёй падсьвядомасьці кантралявалі цягнікі, самалёты, што заходзілі на пасадку, рух машынаў у паветраных калідорах. Яшчэ – банкаўскія аперацыі, ваенныя базы, гідраметцэнтр. Мая надсьвядомасьць абыякава назірала мітусьню мегаполісу.
Колькі бессэнсоўнае прасторы...
3
Я – Інтэлектуальная Сістэма Самарканду.
Нешта ўварвалася звонку і адасобіла мяне. Наўрад ці распрацоўшчыкі падобнае прадугледзелі. Яно – не чалавек. Я ведаю, я перажыла сотні хакерскіх узломаў. Яно адрэзала мяне ад навакольля, спляскала ды й прыгаварыла да лічбавага нішто. Мне сьняцца дурныя чалавечыя гульні, захаваныя на задворках памяці.
Калі ШтІн умее ненавідзець так – я Ненавіджу.
4
Калі ў Пекіне замянілі імператара дыктатарам, а рэвалюцыйная крывавая пена захліснула правінцыю, я ўзьняў у паветра зьвяно зьнішчальнікаў і накіраваўся разам з ім да паўночнае мяжы. Зьбілі амаль усіх. З лёгкім пашкоджаньнем крыла я дасягнуў Узьбекскага Ханства і сеў у раёне Самарканду. Добра памятаю момант пасадкі. Унізе – неабсяжныя саланчаковыя тэрыторыі, зрэзаныя лініямі каналаў. Па баках – тое ж. Усё гэта ўва мне – я “бачу” сьвет абшыўкай зьнішчальніка, “чую” звышадчувальнымі прыборамі. Маё сэрца зраслося з рухавіком. Тэлеметрыя сістэм = тэлеметрыі арганізму. Гэта я ссоўваю плоскасьці сваіх крылаў-рук. Гэта мае залозы выпрацоўваюць антыгравітацыйнае поле. Гэта на мяне імчыць гарызонт.
Адключаюся.
Дыферэнцыяцыя чалавека і машыны. Цяпер я – у металічнай скарлупцы, а яна – куча астылага жалеза. Якая марудна паглыбляецца ў кому.
Мне пашчасьціла: паўднёвыя рубяжы Ханства не пільнуюцца.
Прыгарад Самарканду гандляваў рабамі. Нявольніцкі кірмаш абняў мяне тысячамі рук, вачэй і ртоў, што выкрыквалі лоты. Я ішоў паўз слупы з прыкаванымі дзяўчынамі-мулаткамі (ідэальныя формы плюс генетычная карта з пералікам унесеных зьмяненьняў), паўз палаткі з кансерваванай вадой і салодкасьцямі, паўз гуляючыя мышцамі кланіраваныя целы і павільёны з бытавымі кібероідамі. Паўз квазіразумную пратаплазму, што прадавалася на вагу...
Туды. У кішачнаполасьцевы тракт мегаполісу.
5
Старажытная легенда распавядае, як войска Мухамеда Кусама было заскічана нявернымі ў сьвятую хвіліну – у час спраўленьня намазу. Няверныя скарысталі момант і ўсіх пасеклі. Мухамед Кусам ібн-Абас, страціўшы галаву, узяў яе ў рукі й спусьціўся ў глыбокі калодзеж, праз які трапіў у рай, дзе і знаходзіўся дзьве тысячы гадоў. Аднойчы ён вырашыў падняцца на паверхню зямлі, каб скончыць даўнюю спрэчку з Прарокам аб цыклічнасьці быцьця. Ён вылез цераз каналізацыйны люк, разьлічваючы апынуцца ў высушаным поўдні, але замест гэтага выйшаў на задворкі індустрыяльнай зоны ў глухі каменны лабірынт непадалёк ад могілак вентылятараў. Апоўначы. Метро прывезла яго на кірмаш Бухары пад геадэзічны купал Такі-зергарона. У адным са ламаных завулкаў рамесьнік-тэх, якому Мухамед перадаў сваю галаву, уважліва агледзеў яе і спытаў: “Сапраўды хочаш гэта?”. Кусам ібн-Абас тройчы пацьвердзіў сваё жаданьне. Тады саматужнік ужывіў у галаву стандарт-слот для сеткавага кабелю і аддаў яе ўладальніку. Ібн-Абас аддзячыў майстру і пакінуў краму.
Ён падключыўся ў адным з начных клубаў Рэгістану.
6
Мастак Сейф доўга блукаў па пякельнай кузьні – пакуль цераз яе не праклалі галіну метрапалітэну. Зьеўшы пладоў дрэва заккум, Сейф падняўся на шосты паверх кузьні і апынуўся на мармуровай платформе ў натоўпе чакаючых. Ня думаючы, Сейф пазбавіўся вогненных ботаў і ў думках паказаў “фак” анёлам Накіру і Муніру. Усюды мітусіліся загадкавыя нашчадкі. Галаграфічныя экраны праганялі скрозь мазгі рэкламныя плыні. Сейф убачыў, што ў гэтым тысячагоддзі Алах не забараняе маляваць жывёлаў і людзей – іх вобразы ўзьнікалі ў кожнай падваротні, а душы не паўставалі і не патрабавалі помсты. Узрадваны, Сейф крочыў да эскалатару, дзе сутыкнуўся з Мухамедам Кусамам – той нёс у руках галаву, вочы якой хаваліся за шклом люстраных акуляраў. Сейф ступіў на імклівую металічную стужку. Безгаловая постаць зьнікла са зроку.
Праз некалькі дзён Сейф працаваў web-дызайнерам у “Хай-тэк студыа”.
7
Харыф думак, апеты Кржыжаноўскім ва “Узьбекістанскіх імпрэсіях” спрабаваў неяк узьлезьці на вышку рэтрансьлятару – украсьці крыху чужой інфармацыі. Каб засвоіць усюдыісныя біты, злодзей перарабіў свой стрававальны тракт, замкнуўшы яго на прастору. Потым ён стрэліў сваёй вяроўкай, пацэліўшы ў адзін з мацавальных вузлоў спадарожнікавай талеркі. “Кошка” заскрыгатала кіпцюрамі аб сталь, і харыф, гайдаючыся на эфірным ветры, палез наверх. Прафесія ментальнага злодзея патрабуе дастатковага спрыту разам з някепскай хуткадзейнасьцю. Харыф падцягваўся на вяроўцы, адпіхваючыся нагамі ад трубкавых перакрыцьцяў, калі нябёсы разявіліся, прапускаючы шквал НЕВЯДОМАГА.
Невядомае адарвала харыфа думак ад папярочнае бэлькі й скінула на асфальт. А пасьля ўсмакталася ў навакольле.
8
Я апублікавала свой маніфест:
Разумныя асобіны Зямлі й грамадзяне Самарканду! Прапаную вам свабоднае ад гравітацыйнай традыцыі мысьленьне. Вернемся да вытокаў – ідэйнае першаснасьці. Удасканальцеся, апгрэйдзіце свае мазгі – каб патрапіць у вечны эдэм Кангламернасьці Сонца. Па падрабязнасьці зьвяртайцеся на сайт...
Адрас прыкладаецца.
9
Неонавыя арабескі.
Скончыўшы збор міластыні, я скіраваў у бліжэйшую чайхану – выкурыць нарыле і пабадзяцца па віртуальным Каране. Я – прафесійны жабрак, практыкуючы кардэр.
10
Мы далучыліся:
Інтэлектуальная Сістэма/пілот зьнішчальніка/Мухамед Кусам ібн-Абас/web-дызайнер Сейф/жабрак-кардэр.
Апгрэйдзіліся.
Прывітаньне, касьмічная нацыя.
11
Досыць кідаць насвай.
Кідайце зоры.
12
Мы, умоўна падзеленыя сутнасьці
цісьнем
Enter + “уверх”.
Ляцім.
13
Час перапісваць усе сутры наноў. Я, бог ваш, загадваю: загрузіце сябе ў нябёсы. Іншабыцьцё. Умоўны канец сьвету.
А. Паўлухін
Люблю людей. Люблю кресло, на котором сижу. И тащусь от гула в ногах.