http://blogs.cetki.com/alehna/ ru-ru Mon, 07 Jul 2008 18:11:46 +0300 Cetki Blogs Куды ўжо яе, небараку, не піхалі, чаго зь ёю не рабілі. Вось і нашыя ўжо дадумаліся. http://blogs.cetki.com/alehna/5487/ http://blogs.cetki.com/alehna/5487/ Wed, 24 Oct 2007 19:58:00 +0000 Алехна Знакаміты сваім УРЛам эстонскі сайт інстытута экспэрымэнтальнай біялёгіі чамусьці не працуе, а каб людзі не сумавалі, зьяўляецца вось гэта:   Q: Why this page is empty? A: Institute of Experimental Biology (EBI) has ceased to exist. Q: Can I send mail to еbi@ebi.ee? A: Yes you can, but no one reads it. http://blogs.cetki.com/alehna/4097/ http://blogs.cetki.com/alehna/4097/ Fri, 05 Oct 2007 04:17:00 +0000 Алехна Артыкул з "Камсамолкі", які меў значны рэзананс. Чарговы доказ таго, што гісторыя ў нашай краіне - таксама палітычная ахвяра. Нічога дзіўнага для сябе не знайшоў, бо з расповядаў бабулі ведаю шмат фактаў аб той вайне, якія ну ні як не пасуюць цяперашняй ідэалёгіі. А менавіта з-за партызанаў была спаленая вёска бабулі, палову жыхароў расстралялі, а палову - вывезьлі ў Нямеччыну... Партизаны убивали мирных жителей? Только через шесть десятков лет уцелевшие жители белорусской деревни Дражно Стародорожского района решились рассказать о страшных событиях, пережитых ими в 1943 году. Их истории в своей книге «Кроў і попел Дражна» собрал белорусский краевед Виктор ХУРСИК. Автор утверждает, что 14 апреля 1943 года партизаны напали на Дражно и без разбору стреляли, резали и заживо сжигали мирных жителей. Показания уцелевших дражненцев автор подтверждает документами из Национального архива Республики Беларусь. Один из выживших свидетелей сожжения деревни Николай Иванович Петровский после войны переехал жить в Минск, где до пенсии проработал электриком на госпредприятии. Сегодня ветерану 79 лет, он тяжело болен. - Наверное, в последний раз навещаю Дражно, - медленно, нахмурившись, говорил Николай Иванович, когда мы въезжали в деревню. - Больше шестидесяти лет я каждый день вспоминаю тот ужас, каждый день. И хочу, чтобы люди узнали правду. Ведь партизаны, которые убили своих земляков, так и остались героями. Эта трагедия страшнее Хатыни. «Выстрелы разбудили нас около четырех утра» - Когда в 1941 году пришли фашисты, полицейский гарнизон, на нашу беду, сформировали в Дражно. Полицаи, а их было 79 человек, обустроились в школе, которую огородили дзотами. Место это было стратегическим. Деревня стояла на пересечении дорог, на возвышенности. Полицаи могли идеально простреливать местность, да и леса стояли далеко - в трех километрах от Дражно. Еще до прихода немцев мой отец, председатель сельпо, член партии, успел уйти в лес вместе с председателем колхоза и майором Красной армии. И вовремя. Полицаи начали зверствовать: арестовали ветврача Шаплыко и расстреляли. Охотились и за моим отцом. Ему устроили засаду возле дома. Всю нашу семью - меня, маму, трех братьев и сестру Катю почти голыми погнали в колхозное гумно. Отца пытали на наших глазах, били, заставили копать могилу. Но почему-то не расстреляли и через несколько дней отправили в концлагерь, - Николай Иванович старается говорить сухо, без эмоций. Но кажется, старик вот-вот сорвется. - Так мы и жили: без отца, с ненавистью к оккупантам, ждали освобождения, - продолжает Николай Иванович. - И вот в январе 1943 года партизаны провели операцию по захвату полицейского гарнизона. Сегодня ясно, что операция была спланирована бездарно, партизаны атаковали в лоб, почти всех их положили из пулемета. Сельчан заставили хоронить убитых. Помню, как мама переживала, плакала. Ведь партизан мы считали нашей надеждой… Но через несколько месяцев эти «защитники» учинили невиданное зверство! - Старик на минуту остановился, окинул взглядом деревню, долго смотрел в сторону леса. - Выстрелы разбудили нас около четырех утра 14 апреля 1943 года. Мама кричала: «Дзеткі, гарым!» Голые выскочили на двор, смотрим: все хаты горят, стрельба, крики… Мы побежали спасаться на огород, а мама вернулась в дом, хотела что-то вынести. Соломенная крыша хаты к тому времени уже пылала. Я лежал, не двигался, долго не возвращалась мама. Повернулся, а ее человек десять, даже женщины, колют штыками, кричат: «Получай, сволочь фашистская!» Видел, как ей перерезали горло. - Старик снова сделал паузу, его глаза были опустошены, казалось, Николай Иванович снова переживал те ужасные минуты. - Катя, сестра моя, вскочила, просила: «Не стреляйте!», достала комсомольский билет. До войны она была пионервожатой, убежденной коммунисткой. Билет и партийное удостоверение отца во время оккупации зашила в пальто и носила с собой. Но высокий партизан, в кожаных сапогах, обмундировании начал целиться в Катю. Я закричал: «Дзядзечка, не забівайце маю сястру!» Но раздался выстрел. Пальто сестры вмиг набрякло кровью. Она умерла на моих руках. Я навсегда запомнил лицо убийцы. Комбриг Иванов. Помню, как я отползал. Смотрю, соседку Феклу Субцельную вместе с малюткой-дочкой три партизана живьем бросили в огонь. Свою кроху тетка Фекла держала на руках. Дальше, у дверей пылающей хаты, лежала старушка Гриневичиха, обгоревшая, в крови… - Как же вы уцелели? - спрашиваю у почти рыдающего старика. - Огородами мы с братьями доползли до дядьки. Дом его сожгли, а он чудом выжил. Выкопали землянку, в ней и жили. Позже мы узнали, что ни одного полицая партизаны не застрелили. Дома, которые находились за их укреплениями, тоже уцелели. В деревню приехали гитлеровцы, оказали пострадавшим медицинскую помощь, кого-то отвезли в госпиталь, в Старые Дороги. В 1944 году уже полицаи начали издеваться, отправили меня и еще нескольких подростков на работы в концлагерь города Униген, под Штутгард. Нас освободили американские военные. После войны я узнал, что непосредственно сжигали и убивали дражненцев партизаны из отряда имени Кутузова, которым командовал Израиль Лапидус. Другие отряды из бригады Иванова «кутузовцев» прикрывали. Я нашел Лапидуса, когда мне было 18 лет. Он жил в Минске, в районе Комаровки, работал в обкоме партии. Лапидус спустил на меня собак… Знаю, что этот человек прожил неплохую жизнь, так и умер героем. Израиль Лапидус. На дражненском кладбище похоронены убитые 14 апреля 1943 года жители. Некоторые семьи в то роковое утро партизаны уничтожили полностью. Ставить памятники на их могилах было некому. Многие захоронения почти сровнялись с землей и скоро вовсе исчезнут. Не жалели даже семьи фронтовиков Сегодня Дражно - благополучная деревня, с хорошей дорогой, старенькими, но ухоженными домиками. У деревенского продовольственного магазина мы встретились с другими живыми свидетелями партизанского преступления. До дома Евы Мефодьевны Сироты (сегодня бабушке идет 86-й год) партизаны не добрались. - Деточки, не дай Бог кому-нибудь узнать ту войну, - хваталась за голову Ева Мефодьевна. - Мы выжили, а мою подругу Катю застрелили, хоть кричала: «Я своя!» Застрелили невестку и свекровь, их маленького мальчика бросили умирать. А ведь отец их семейства воевал на фронте. - Люди хавались в ямах из-под картошки, так одну семью прямо там и расстреляли, не пожалели, - с отчаянием говорил 80-летний Владимир Апанасевич. Дедушка не выдержал и разрыдался. - Меня судьба спасла, а ведь некоторых подростков партизаны специально отводили за полкилометра в поле и расстреливали. Недавно к нам приезжали из райисполкома, человек восемь. Спрашивали о сожжении Дражно партизанами, правда ли это. Больше молчали, покачивали головами. Так молча и уехали. Александр Апанасевич, сын дедушки Владимира, показал паспорт убитой партизанами Валентины Шамко. На фотографии - девочка, милая, с наивным взглядом, беззащитная. - Это моя тетя. Мама рассказывала, что ей стреляли в голову, - с недоумением в голосе рассказывает дядька Александр. - Мама хранила простреленную косынку Валентины, но сейчас найти ее я не могу. Комбриг Иванов: «…бой прошел очень удачно» А комбриг Иванов в докладе начальству подвел итог боевой операции в Дражно так (из дела №42 фонда 4057 Национального архива РБ, целиком сохраняем авторский стиль): «…бой прошел очень удачно. Свою задачу выполнили, гарнизон разгромлен полностью, за исключением 5 дзотов, из которых войти не удалось, остальная полиция уничтожена, убитыми и задохнувшимися от дыма насчитывается до 217 сволочей…» За эту «операцию» многие партизаны были представлены к наградам. Если бы дражненцы не рассказали о трагедии далеких дней Виктору Хурсику, о диком сожжении белорусской деревни партизанами никто никогда бы не узнал. Виктор Хурсик: «Партизаны хотели выдать мирных жителей за полицаев» - Спадар Виктор, некоторые люди пытаются оспорить содержание вашей книги… - Видимо, это делать поздно. Мне известно, что, когда вышла книга, Министерство информации отправило ее на закрытую рецензию авторитетным специалистам. Ученые пришли к выводу, что факты, которые я привожу в книге, соответствуют реальности. Я предвидел такую реакцию. Свою позицию я считаю государственной, как и подход министерства. У меня была одна цель - поиск истины. К политике книга «Кроў і попел Дражна» никакого отношения не имеет. - Как вы узнали о сожжении деревни? - Ко мне решились обратиться сами дражненцы. Сначала я не поверил, что партизаны могли сжечь деревню с мирными жителями. Проверял и перепроверял. Копался в архивах, не раз встречался с жителями Дражно. Когда я осознал глубину трагедии, то понял, что необходимо говорить не только о геройстве, но и о преступлениях партизан, а они были. Иначе белорусская нация не состоится. - В книге много документальных компроматов на партизан, откуда? - В каждом отряде был чекист. Он старательно фиксировал все случаи нарушений дисциплины, доносил об этом вышестоящему начальству. - Сжигали ли партизаны белорусские деревни повсеместно? - Конечно, нет. Большинство партизан храбро сражались за свободу Родины. Но отдельные случаи преступлений против мирного населения были. И не только в Дражно. Такая же трагедия произошла в деревне Староселье Могилевской области, в других регионах. Сегодня необходимо ставить вопрос о том, чтобы государство установило памятники на местах трагедий. - А какова судьба командира 2-й минской партизанской бригады Иванова? - Он выходец из Ленинграда. Руководить бригадой 21-летнего Иванова направили из штаба партизанского движения. Из документов понятно, что из-за его неопытности погиб не один партизан. Тех, кто отказывался идти в глупые атаки, он лично расстреливал. Иванов, пожалуй, один из немногих партизанских комбригов, которому не присвоили звание Героя Советского Союза. По сведениям, полученным от бывших ответственных работников Пуховичского райкома КПБ, в 1975 году он покончил жизнь самоубийством. - И все-таки в голове не укладывается, почему партизаны пошли на такое жуткое преступление? - До 1943 года они практически не воевали, отсиживались в лесах. Полицаи и партизаны жили относительно мирно, только под давлением сверху случались стычки. Но в 1943 году Сталин начал требовать конкретных результатов. Взять полицейский гарнизон в Дражно Иванову не хватило таланта. Тогда командование бригады пошло преступным путем. Решили сжечь деревню, убить местных жителей и выдать их за полицаев. «За отрядом Кутузова мародерских поступков очень много» Виктор Хурсик включил в свою книгу свидетельства еще нескольких выживших жертв сожжения Дражно. Этих людей уже нет в живых. Приводим отрывки из книги «Кроў і попел Дражна». Докладная записка начальника особого отдела НКВД Безуглова «О политико-моральном состоянии 2-й минской партизанской бригады»: «…Возвращаясь обратно, заехали (партизаны. - Ред.) к Гуриновичу М., выдрали еще 7 семей пчел, сломали замок, влезли в хату, забрали все вещи, вплоть до чугуна, забрали также 4 овечки, 2 свиней и прочее. Данным мародерским поступком возмущено все население и требует от командования защиты. За отрядом Кутузова мародерских поступков очень много, поэтому требуется по данному вопросу принять меры в самом жестком порядке…» СВИДЕТЕЛЬСТВО ОЧЕВИДЦА Рассказ свидетельницы сожжения Дражно Екатерины Гинтовт (жены Героя Советского Союза): «В шестидесятых назначили нам нового начальника. Был он спокойный такой. Может, на второй или третий день его прихода между нами случился разговор. - Где были в войну? - спросила я. - На фронте и в партизанах. - А где в партизанах? У нас же во время войны они убили многих, сожгли полдеревни. Были в Стародорожском районе, в Дражно… Я рассказала, что в Дражно у меня застрелили подругу, сожгли и убили других жителей. Как я ему это сказала, смотрю - человеку на глазах стало плохо. - Пойду в больницу, - сказал. Через несколько дней начальник умер». ДРУГОЕ МНЕНИЕ Эммануил Иоффе: «Промахи бывают у всех» Доктор исторических наук Эммануил Иоффе - главный идейный оппонент Виктора Хурсика. К событиям 14 апреля 1943 года в Дражно он относится по-другому. - Партизаны невиновны, они исполняли приказ сверху, - утверждает Эммануил Григорьевич. - Я работал с документами. По моим данным, Дражно было крупным полицейским гарнизоном. Подавляющее большинство жителей были полицаями. Конечно, и командиров партизанских бригад идеализировать нельзя, я не снимаю с них определенной вины. Я лично разговаривал со многими командирами, война есть война, всякое случалось в пылу борьбы. Да и приказы уничтожать врагов давала Москва. К комбригу Иванову у меня двойственное отношение. С одной стороны, он добросовестно выполнял приказы, но промахи бывают у всех. http://www.kp.belkp.by/?doc=199433 Евгений ВОЛОШИН 28 сентября 2007 http://blogs.cetki.com/alehna/3948/ http://blogs.cetki.com/alehna/3948/ Tue, 02 Oct 2007 16:54:00 +0000 Алехна Пытаньне, якое цікавіла мяне ўвесь верасень - з паліцаў крамаў зьнікла амаль усё якаснае беларускае малако - знайшло адказ: Салідарнасьць Беларусь может остаться без молока 01.10.2007 Владимир Мартьянов В стране назревает молочный кризис. Уже к середине нынешней недели из торговой сети могут исчезнуть молоко и молочные продукты. Перебои в поставках возникли из-за того, что белорусские молочные заводы столкнулись с серьезным дефицитом сырья. Закупочные цены на молоко в России в полтора-два раза выше, чем в Беларуси, вот отечественные колхозы да мелкие заводы и погнали молоко на Восток. Причем проблема эта касается не только столицы – перебои с поставками молочной продукции могут почувствовать на себе все жители Беларуси. Как рассказали источники «Салiдарнасцi», уже 1 октября два из трех минских гормолзаводов не поставили свою продукцию в столичные магазины. Проблема пока решается за счет районных заводов – им придется спасать столицу, как стратегический город, урезая поставки на места. Для того, чтобы разобраться в ситуации, мы первым делом стали обзванивать столичные молочные заводы. Начальник отдела продаж столичного Горзмолзавода №2 Сергей Крайко подтвердил, что в понедельник, 1 октября, молоко в минские магазины отгружено не было. - Специфика нашего завода такова, что значительная часть нашей продукции – это молоко для больниц, детских садов, заводских столовых. Вот этот объем молока сегодня полностью ушел к потребителям. А на магазины у нас уже не осталось. Хотя молочные продукты – творог, сыры -- в розничную сеть пошли. - С чем это связано? - Молоко в Беларуси есть, его не меньше, чем в прошлом году. Но закупочные цены в России сегодня выше, поэтому все стремятся продать молоко туда. А мы самостоятельно закупочные цены намного поднимать не можем. В результате у нашего завода молока – в 2 раза меньше, чем нужно. Сыры, например, уже не производим. Их запас у нас – только на ближайшие два дня. - Как можно решить проблему? - Управление потребительского рынка в курсе сложившейся ситуации. Насколько я знаю, пока планируется обеспечить молоком столицу с помощью районных молочных заводов. А вообще нужно поднимать закупочную цену. Заместитель директора по коммерческим вопросам Минского городского молочного завода №3 Олег Галобурдо от ответа на вопрос об объемах поставок в розничную сеть дипломатично ушел, сославшись на то, что все данные поступают в КУП «Мингорпищепром», однако факт проблем с загрузкой предприятия сырьем подтвердил: - Проблемы с поставками сырья есть. Сырья систематически не хватало, и эта ситуация сохранялась весь сентябрь. В приемной министерства сельского хозяйства и продовольствия не представившийся мужской голос, выслушав, огорошил нас интересным предложением, косвенно подтвердив при этом факт наличия проблемы: «Вот вы бы, «Салiдарнасць», и занялись поставками молока, обеспечив производителей, чем комментарии собирать». - Но проблема есть? - Какая проблема? Вы в магазине с утра были? Молоко есть? - Есть, районных заводов. - Ну и какая разница? Главное, что оно есть. Впрочем, если хотите комментарий, звоните заместителю министра. Однако выяснилось, что заместитель министра Михаил Савельев срочно уехал на республиканский семинар, и нам посоветовали обратиться в Мингорпищепром. Там долго выясняли, что это за газета «Салiдарнасць», а затем заявили, что «у нас идет совещание и когда оно закончится – никто не знает». Стало очевидно, что получить оперативный комментарий в госструктурах не представляется возможным. Однако очевидно, что у молочной проблемы есть два решения. Первое – увеличить закупочную цену для того, чтобы отечественным производителям молока стало выгодно продавать его внутри страны, а не вывозить в Россию. Правда, увеличение закупочной цены приведет к подорожанию молока в белорусских магазинах. Второй способ заключается в том, чтобы попросту запретить производителям молока – тем же колхозам – продавать его в Россию. Это решит проблему загрузки сырьем белорусских молокозаводов, однако скажется на состоянии хозяйств, которые недополучат прибыль. То, какой путь будет в итоге выбран, станет ответом на вопрос: насколько белорусская экономика готова к либерализации?   Чарговы экспэрымэнт па пабудове сацыялізма з чалавечым абліччам, здаецца, падыходзіць да сваёй лягічнай развязкі... Беларуская "стабільнасьць" можа ляснуць у імгненьне вока. Ня буду закранаць тэму ільготаў. Гэта яшчэ не зусім сьмяротна. А вось адмена пэнсіяў для працуючых істотна пагоршыць дабрабыт і без таго небагатых старых. Потым гэты нонсэнс са стратнаю перапрацоўкаю нафты, што вымушае ўрад кампэнсаваць страты НПЗ, чарговае падвышэньне кошту газа (і хай ня ныюць, маўляў, расейцы ціснуць - самі падпісалі дамову, што газ будзе даражэць штогод на 13%, а не адразу ў 2007 удвая), ужо пайшлі размовы аб датэрміновым продажу астатніх да паловы акцыяў Белтрансгаза у 2008, замест 2008-2010, значнае павелічэньне дзяржаўнай пазыкі і г.д. І гэта ўсё на тле адсутнасьці нейкіх разумных дзеяньняў ўнутры краіны, нават наадварот - працягненьні нейкай эканамічнай бязглузьдзіцы. Да болю нагадвае апошнія годы СССР. Няўжо зноў нас чакае страшэнны крызіс? Сумна, людцы, сумна...  http://blogs.cetki.com/alehna/3944/ http://blogs.cetki.com/alehna/3944/ Tue, 02 Oct 2007 15:06:00 +0000 Алехна Вось яны й прайшлі. Тое, да чаго рыхтаваліся год, куды ўклалі грандыёзныя сродкі (каля 100 млн даляраў) і яшчэ большыя фізічныя намаганьні, праляцела ў імгненьне вока. Прапаную фотасправаздачу з другога (асноўнага) дня Дажынак. Здымкі зьвязаны адным ланцужком - часам, адлюстроўваючы падзеі ў храналягічным парадку. Рэчыца, раён чыг. вакзала, палова на 9-ую. Двое невядомых стаяць пасярод сьвежага асфальтавага поля й азіраюцца ў роздумах аб дальнейшых шляхах. У ролі невядомых Sstriker ды я. Пасьля 20-хіліннага блуканьня па ўскрайкавых вуліцах з цудоўным асфальтавым пакрыцьцём, аналягічнымі ходнікамі, новымі слупамі, акуратнай сайдынгавай агароджай прыватных падворкаў, новымі прыпынкамі й таблічкамі з раскладам, якім Гомель можа толькі пазайздросьціць, робіцца неяк ніякавата. Куды мы трапілі? У Рэчыцу. Калі яны пасьпелі зрабіць усё гэта? Калі такія ўскрайкі, дык што ў цэнтры? І самае страшэннае пытаньне: колькі грошай сюды ўбухнута? Сапраўды, складваецца ўражаньне, што йдзеш па грошах - не сказаць, каб вельмі прыемна, але ж неяк ... ня ведаю. Але вось яно: Знацца, "верным пуцём ідзём, таварыш" :) Перад намі праязджае вялікая колькасьць аўтобусаў. Недзе палова тых аўтобусаў везла міліцыю. На ўсіх эмблема сьвята. Потым мы будзем сустракаць яе на кожным кроку: на крамах, сьцягах, машынах, людзях, прадуктах харчаваньня... Але вось адна цікавасьць: заўжды на эмблеме Дажынак быў герб горада, які іх прымае. Але ў гэты раз арганізатары апынуліся перад такой складанасьцю - герб Рэчыцы не адпавядае духу сучаснай ідэалёгіі - на ім выява харугвы з Пагоняю. Ну Вы ўяляеце сабе Дажынкі, над якімі лунае Пагоня? Вынік знайшлі - зьмясьцілі ня герб горада, а герб вобласьці. Там хоць і ёсьць рэчыцкая Пагоня, аднак яна маленькая й у самым нізе. Крочым далей і робімся часткаю натоўпа, які рухаецца па вуліцах у напрамку цэнтра. Аўтамабільны рух у гэты час ужо спынены - заехаць у Рэчыцу можна толькі на грамадзкім транспарце, у чыноўным картэжы альбо на прэзыдэнцкім гэлікоптары. Вуліцы ўяўляюць сабой намётавыя мястэчкі - сотні шатроў, тысячы сталоў, я прыгадаў наш пляц Леніна падчас розных сьвяткаваньняў - дык гэта проста кропля ў моры ў параўнаньні з пабачаным. Гандляры з усёй Беларусі: райспажыўкааперацыя з усіх раёнаў Гомельшчыны, вялікай колькасьці раёнаў краіны, амаль усе малочныя й мясакамбінаты, усе буйныя крамы (менскія ГУМ,ЦУМ, ГД на Нямізе, магілёўскі ўнівермаг і г.д.), але аб гэтым потым. Вось ужо й бачны помнік Эўфрасіньне Полацкай, з-за якога выглядае дах новага амфітэатру. Мы йдзем па Савецкай у бок Цэнтральнага пляцу. Вуліца адрамантавана капітальна, што й казаць: акрамя дрэваў нічога старога, усё новае, ну, канешне, будынкі тыя ж, але адрамантаваныя ўсе, прычым так, што нашая Савецкая нэрвова паліць. А вось будынак, прыгожы сам па сабе без усякіх рамонтаў - стары касьцёл: Перад ім крыж, які прыемна зьдзівіў мяне сваёй тарашкевіцай:   У гэтым раёне працаваў горад майстроў - нешта кшталту маскоўскага Арбата, дзе можна набыць усякай трасцы й наглядзецца на чорт ведае што. У намёце ДАІ прадаваліся розныя сьвятлоадбівальныя рэчы, можна нават было набыць зялёную камізэльку ДПС за 30 000. Вось, на жаль, не прадавалі яны свае жазлы чорна-белыя - набыў бы тады разам з камізэлькаю. Для памяці набываем гліняны герб Рэчыцы: Потым па нашай замове нехта ў сярэдневяковым адзеньні чаканіць нам па манеце:   Нарэшце мне пашчасьціла зьняць рэчыцкіх прыбіральшчыкаў, якіх можна было сустрэць праз кожных 3 мэтры. Справа прыбіральшчыкаў - хадзіць і вышукваць сьмецьце. Яны рабілі яе годна. Знайсьці хоць нейкую паперку ці недапалак на вуліцах было проста немагчыма. А калі амаль перад маімі нагамі прыбіральшчыца "ўзяла ў палон" палову сланечнікавай шкарлупінкі, мяне ахапіў шок.  Ім пашылі такую яркую вопратку, што нават зайздрасна: А вось і Цэнтральны пляц. На ім безьліч чыноўнікаў і людзей у дзелавых строях з правадамі каля вуха. Бачылі шмат гомельскага чынавенства, некаторых міністраў. Вось, напрыклад, міністар па надзв. сітуацыях Барыеў ідзе глядзець на горад майстроў: Да пачатку яшчэ гадзіна, але народ ужо пачынае займаць месцы ля агароджы. Прыйшлося й нам зрабіць гэтаксама. Праход да сядзеньняў праз мэталадэтэктары й толькі па запрашэньнях.Там будзе сядзець чынавенства, "ударнікі" ды запрошаныя - так званая эліта: мясцовыя начальнікі з роднымі, вэтэраны , БРСМаўцы. Толькі я абрадаваўся, што ніхто не перашкодзіць мне наздымаць таго, для каго ўвесь гармідар быў прыдуманы, як адзін з тых  "правадавухіх" (далей - цэглатварыя) заявіў мне, што пры прэзыдэнце здымаць нельга. Ну нельга, дык нельга, што я вораг сабе... прабачце, прэзыдэнту. Праз хвіліну да нас падыйшоў яшчэ адзін цэглатвары (далей - ЦГ) і сказаў, каб паказлі, што ў нас у заплечніках. Не пабачыўшы аўтаматаў і гранатаў, ён незадаволены пакінуў нас. Вунь гэты "забараняльшчык здымаць" у куточку, а за імі - галоўныя прызы, проста канцэпт-кары (зьвярніце ўвагу на інтэлегентныя выразы нашых ЦГ - проста надзея нацыі, думаю, калі б ім далі загад расстраляць усвесь натоўп, яны б гэта зрабілі ў тэхніцы "нулэмоцый") :  Недзе ў 10,30 над пляцам праляцеў прэзыдэнцкі белы з чырвонымі й зялёнымі стужкамі гэлікоптар. Людзей усё большае, стаяць на тым санцапёке невыносна, сыйсьці - немагчыма (фізічна).  Большае й "эліты". Божа мой, што за выразы на тварах - двор ангельскай каралевы такіх ня бачыў - арлы з арліцамі, такая важнасьць у вачах, як быццам бы ад іх залежыць лёс краіны. На ўваходзе ім даюць таўшчэзны пачак розных каляровых буклетаў ды кніжак, ледзь ня ўсё Сьвятое Пісаньне.  Да кожнага падбягае лёкай адказны чалавек і праводзіць да месца. Ніводны не зірнуў у бок простых гледачоў. І тут я пабачыў сярод тых арлоў бабулю-вэтэранку, у якой было столькі ордэнаў з мэдалямі, колькі гадоў я яшчэ не пражый на гэтым сьвеце. Думаеце, ёй далі тыя кнігі, думаеце, яе праводзілі да месца, думаеце, яна сядзела ў першым радзе? Памыляецеся. Яна, бедная, ледзь ішла з палачкаю, шукаючы сваё месца. Шукала доўга, знайшла праз хвілін 10... А вось і героі сьвята - лепшыя працаўнікі сяла. Усе ў аднолькавых камінтэрнаўскіх строях, аднолькавых кашулях, аднолькавых гальштуках. Мне цяжка ўявіць тое шчасьлівае жыцьцё вёскі, калі нават самыя лепшыя яе працаўнікі ня могуць зарабіць сабе на адзеньне... Час ідзе, з кожнай хвілінаю расце напруга, хутчэй бегаюць адказныя з ЧГ, выраз чыноўных твараў таксама робіцца больш лагодна-занепакоенным, каб праз некалькі хвілін расплыцца ў лісьлівай дурацкай грымасе. Але вось і ён, даражэнькі. Аб гэтым нам паведаміл агульнанацыянальны голас А. Аверкава. І пачалося... Па-першае, трэба ж устаць тым, хто сядзіць. Бачыў на свае вочы, як арганізатары ўзмахвалі ўверх рукамі перад "элітаю", каб тая ўстала. Але ж ўсталі стадыёнскаю хваляй. Божа мой, які енк учынілі бабулі з натоўпа: НЯБАЧНА!!! А горачка! Але пасьля гімну "эліта" села. Замест енку пачалося (чым заўгодна магу паклясца, спытайце ў Sstrikerа, але гэта гучала): "Волат! Асілак! Прыгажун! Ёсьць на каго палюбавацца! Гэта ж мара ўсяго майго жыцьця яго пабачыць..." Праз хвілін 5 сьціхлі, бо проста нельга было пачуць таго самага. Але ўвесь час то адна, то іншая выказвала сваё замілаваньне. "А, даражэнькі, змакрэў на сьпёке!" А вы што? Стаіце ужо 2 гадзіны, ледзь не паміраеце, пра вас жа ніхто не паклапаціўся, хоць бы звычайныя лавачкі паставіць, і што? Мы хацелі дачакацца, калі будуць падараваныя машыны, каб потым любым коштам прабіцца з гэтага натоўпу на волю. Прамова цягнецца 10 хвілін, 15, 20, 30, 40.. Са збожжа на кукурузу, з кукурузы - на траву. Як заўжды, міністры, навукоўцы, "сьвядомыя" раілі адно, але прэзыдэнт нікога ня слухаў - і вось мы маем тое, што маем. То бок афігенны дабрабыт. Каб ня зьехаць з глузды альбо быць задаўленымі, так і не дачакаўшыся заканчэньня прамовы, мы пачалі прабівацца назад. З боем, але прабіліся. Ля прэзыдэнта здымаць нельга, а хто забараніў здымаць крыху далей? Усе слухаюць ўважліва: Мы пайшлі вывучаць, дзе й што: А божачкі, што прадаюць, не, ну ты глядзі!!! Дайце дзьве!   Родны аўтапрам працуе на карысьць бясьпекі: У кожным двары біятуалеты, на кожным слупе напісана, дзе іх шукаць, а вось гэты WC нейкі нестандартны: Гандлявалі ўсе й усім: ад прадуктаў харчаваньня часоў Вітаўта Вялікага да гарызонтаўскіх DVD-прайгравальнікаў, Гомсельмаш прывёз дзіцячыя машынкі, рыдлёўкі ды іншае хаўбосьце. Паўсюдна даўжэзныя чэргі, людзі набывалі ўсё, за 5 хвілін мы 4 разы сустракалі людзей з новымі тэлевізарамі, а тых, што неслі ў пакетах абутак ці адзеньне было сотні. Растлумачыць гэта я не магу, бо цэны, здаецца, былі самыя звычайныя. Ну, можа, без гандлёвай надбаўкі, але чаго тыя 5 адсоткаў вартыя, каб вось так ашалёна купляць усё? Нічога суколка, га? Не зусім звычайны помнік, нейкі "зік хайль"... No comments. Скажу толькі, што было іх вельмі шмат (сапраўды, у кожным двары), але ўсё роўна былі чэргі, хоць і не такія даўжэзныя: Цікавы спосаб маскіраваньня сьмецьцявозаў: Набярэжная: Новыя амэрыканскія горкі: Самі бачыце, што: Сказаць, што міліцыі было шмат - не сказаць нічога, аднак паводзіны міліцыянтаў былі проста на вышыні, мы ня бачылі ніводнага непрыемнага моманта, зьвязанага з міліцыяй, больш за тое, іхныя ветлівасьць і зычлівасьць... ну дзе ж яна раней была? Кожны мог адчуць сябе камбайнэрам, я паспытаў - начыньне кабіны левага нагадала мне чамусьці менскі ровар "Бусел" - так усё ненадзейна й танна выглядае: На Цэнтральным пляцы: Сьмешны дзядзька на Савецкай: Усе шматпавярхоўкі пафарбаваныя, ну ня ўсе цалкам - тыя, што ля месцаў сьвяткаваньня, цалкам, астатнія - колькі пасьпелі: на траціну, на палову, толькі пачалі і г.д. Але не было ніводнага дома, над якім не пачаліся працы. Ўвогуле ўявіць цяжка, як яны гэта пасьпелі? Уявіце, напрыклад, што за некалькі месяцаў перафарбавалі ўсю Валатаву, заасфальтавлі усе двары... Аднак недаробленага шмат. А я што казаў? Сьвята піва. Піва "Рэчыцкае". Якое піва, такое й сьвята: А вось гэта небясьпечна - на самой Савецкай, можна было і па шыі атрымаць, калі б раптам Нехта ўбачыў: Кагосьці ён мне нагадвае :) Let's dance: А вось і новы амфітэатар, МТСаўскі канцэрт айчыннай папсы. Месцы для сядзеньня занятыя, стаяць можна, але далёка, чаму б ня сесьці на схіл? Па ім кожныя 3 хвіліны нехта ходзіць тудэма-сюдэма, ну селі, пасядзелі хвілін 30, за намі пачалі садзіцца іншыя, раптам зьлева зьявіўся міліцыянт: "Ці ўтульна тут сядзець?" Адказваем станоўча. Думаем, зараз гарбату ці каву прапануе. Не. "Я сумняваюся, калі ласка, глядзіце канцэрт унізе, ля сцэны - там лепей бачна". Ды калі ласка, калі так ветліва :) Але працягваць глядзець гэтае нудоцьце няма сіл. Цямнее: Яшчэ адна пляцоўка: Не Лас-Вэгас, але лепей за Рыо-дэ-Жытомір: Галоўны канцэрт на галоўнай пляцоўцы: Усё скончылася цудоўным фэервэркам на 20 хвілін:   Вось і скончылася сьвята. Трэба адзначыць такую адметнасьць - амаль няма п'янага быдла, чым так можа пахваліцца Гомель са сваімі сьвятамі. Ну і чысьціня - ідзеш па брукоўцы, а не па бітых бутэльках. Канешне, п'яныя былі, але амаль усе яны праз гадзіну былі на вакзале й чакалі цягнік на Гомель. Без білетаў. Дзякуй Богу, праваднікам хапіла розуму не пусьціць асабліва п'яных і буйных, а разгуляцца на вакзале ім ня дасьць вялікая колькасьць міліцыі ды АМАПу.  http://blogs.cetki.com/alehna/3538/ http://blogs.cetki.com/alehna/3538/ Sun, 23 Sep 2007 14:47:00 +0000 Алехна ".................................... чорная зямля Ды чэзлыя наўкол кусты шыпшыны. А на сьцяне ўцалелай твар жанчыны - Наложніцы былога караля”. (цытата недакладная – ну ня памятаю я, што там перад тою чорнай зямлёй) http://blogs.cetki.com/alehna/3344/ http://blogs.cetki.com/alehna/3344/ Wed, 19 Sep 2007 18:05:00 +0000 Алехна Заяўляю з усёй адказнасьцю: марш ізмайлаўцаў - гэта сярэдняй якасьці рэмэйк маршу прэабражэнцаў. Вось ты якая, белая гарачка - гэтая хвароба сапраўды зробіць вар'ятам... Так што чакайце наступных адкрыцьцяў у маім выкананьні. http://blogs.cetki.com/alehna/3342/ http://blogs.cetki.com/alehna/3342/ Wed, 19 Sep 2007 18:00:00 +0000 Алехна Не хвалюйцеся, я не пра нейкую там летувіскую вёску :)   Вось еду сёньня ў тралейбусе, настрой нейкі ніякі, а тут яшчэ нехта на ногу наступіў. Глендзь направа - ух ты ніфіга ж сабе... Які пасажыр, аднак. Сабака вінавата зірнуў мне ў вочы, маўляў прабачце, не наўмысна наступіў. Сядзеў спакойна, недзе праз 5 прыпынкаў гэтак жа спакойна выйшаў... Відаць, ня ў першы раз карыстаецца паслугамі грамадзкага транспарту.   А прыгожы, чарцяка, прыгожы... Настрой мне ўзьняў.  Выходжу з тралейбуса - чарговы брат меншы.   Сядзіць, як той Севярынец, на сутках: 15 сутак за нецэнзурную лаянку, 2  - за хуліганства ды яшчэ 15 - за супраціўленьне міліцыі.   Шкада, ня маю звычкі насіць у заплечніку мяса ці каўбасу, каб вось такіх бедалагаў частаваць. http://blogs.cetki.com/alehna/3123/ http://blogs.cetki.com/alehna/3123/ Sat, 15 Sep 2007 15:48:00 +0000 Алехна Вось ён хто: Активист Дмитрий Железниченко намерен через суд добиться восстановления в Гомельском госуниверситете 13.09 // 09:07 // Общество   Студент Дмитрий Железниченко отчислен с третьего курса математического факультета Гомельского госуниверситета им. Ф.Скорины. 12 сентября декан факультета Сергей Жогаль вручил Дмитрию выписку из приказа ректора ГГУ, в которой говорится, что Железниченко отчислен 7 сентября в связи "с систематическим нарушением правил внутреннего распорядка университета". Следует отметить, что Д.Железниченко является заместителем председателя гомельской краеведческой организации "Талака", а также зампредседателя местной организации "Моладзь БНФ" (молодежное крыло Партии БНФ). Он — отличник учебы: имеет средний балл за последние четыре семестра не ниже 9. В текущем семестре Железниченко не пропускал занятий без уважительной причины и не нарушал общественный порядок. По словам Дмитрия, официальным основанием для отчисления стал выговор, вынесенный ему 20 ноября 2006 года, однако по правилам он действует только на протяжении одного семестра. "Декан также ссылается на решение хозсуда Гомельской области о привлечении меня к административной ответственности за незаконную предпринимательскую деятельность, что связано с моим участием в организации в Гомеле концерта белорусских бардов, — рассказал Дмитрий. — Но решение областного хозсуда я буду обжаловать в Высшем хозяйственном суде, так как считаю его незаконным. Считаю свое отчисление полностью политизированным". Комментируя ситуацию, председатель профкома студентов Надежда Колтышева, которая также подписывала приказ об отчислении, заявила БелаПАН, что Д.Железниченко она видит впервые и не знает обстоятельств, связанных с его отчислением. Колтышева утверждает, что пыталась встретиться со студентом, но не смогла его найти. В свою очередь секретарь профкома студентов Татьяна Климова заявила, что ей "по-человечески очень жаль Дмитрия". "Я знаю, что учился он очень хорошо. И Ленин тоже учился хорошо, но его отчисляли из университета", — привела пример Т.Климова. Представители профкома так и не смогли назвать веских оснований для отчисления Д.Железниченко, как и ответить на вопрос, что сделал профком для защиты прав студента. Сам Дмитрий намерен обжаловать приказ об отчислении в суде.   Ну што тут можна сказаць? No comments Вось толькі цікава, як завецца сістэма, у якой улада змагаецца з прафэсарамі, паэтамі, мастакамі, таленавітай моладзю - лепшымі прадстаўнікамі нацыі? Калі вялікая колькасьць людзей стаіць перад выбарам: альбо зрабі подласьць, злачынства супраць сумленьня, праўды, справядлівасьці, але захаваеш на пэўны тэрмін свой кавалак хлеба, альбо пшоў прэч са сваім сумленьнем да д'ябла, часам, сапраўды, дя яго самога адпраўляюць... Гэта завецца нашанская дэмакратыя. Як калісьці спрачаюцца амэрыканец ды савецкі грамадзянін. Амэрыканец: "У нас дэмакратыя! Я магу выйсьці на цэнтральны пляц, крыкнуць: "Прэзыдэнт Рэйган - ідыёт!" І мне за гэта нічога ня будзе". Сав. гр.: "І ў нас таксама дэмакратыя! Я таксама магу выйсьці на пляц і крыкнуць: "Прэзыдэнт Рэйган - ідыёт!" І мне таксама за гэта нічога ня будзе". Вось так і ў нас... на жаль... А нашым гомельскім чыноўнікам нерэсьпект - хай у менскіх вучацца. Там у ВНУ проста на будзь-якім іспыце завальваюць вось такіх студэнтаў і адразу ж адлічваюць "за непасьпяховасьць" без яніякіх спробаў пераздачы. І хадзіце па сваіх судох хоць да пасіненьня...    http://blogs.cetki.com/alehna/2989/ http://blogs.cetki.com/alehna/2989/ Thu, 13 Sep 2007 15:12:00 +0000 Алехна Гомель адсьвяткаваў (хутчэй -адсумаваў ) Дзень горада. Больш за ўсё парадавала надвор'е... Ну, пачнем па чарзе.   Першая значная падзея - адкрыцьцё помніка-фантана першаму гомельцу. Як заўжды, праца кіпела да самага адкрыцьця (помнік прывезьлі зь Менску толькі ў чацьвер, але чаму нельга было пакласьці брукоўку раней, я не разумею). На адкрыцьці акрамя чынавенства, афіцыйных гасьцей ды журналістаў было добра калі 30 звычайных чалавек. Яшчэ здалёк я пачуў "красамоўны" выступ Аляксандра Арсэнавіча (не, як гарадзкі кіраўнік ён вельмі нават таленавіты, ягоны папярэднік, Аляксандар Леанідавіч, у гэтым пляне яму вельмі саступаў, але ж толькі не ў прыгажосьці выступаў, ну й на тое яны прафсаюзныя дзеячы, а не будаўнікі, каб прыгожа гаварыць). Але потым "слова ўзяў" скульптар Даўгоў (аўтар помніка Алоўку, між іншым, ягоная майстэрня месьціцца ў маім пад'езьдзе на першым паверсе). Лепш бы ён гэта не рабіў (я пра выступ, аднак помнік - таксама ня вельмі). Ну я дарую яму няёмкія паўзы, але за "фішкі", паўтораныя некалькі разоў - нерэсьпект :) А вось і сам цуд:  Прысутнічалі 3 здымачных групы ўсіх дзярж. тэлеканалаў. Але асаблівай фантазіі яны не праявілі і здымалі ўсе й усё разам. Вось толькі навошта нам столькі каналаў - каб акрамя адных і тых жа казак бачыць яшчэ і адзін малюнак? Гэта не адпавядае духу дырэктывы пра беражлівасьць... Наступныя ўражаньні ад пустога парку. Толькі міліцыянты ў нязграбных плашчах ды сумныя цёткі з карцінамі й іншаю лабудою са школ. Вунь парачка нейкіх штырліцападобных: Стаяла такая невыносная сьпёка, што нават чыгун змакрэў ад яе: А ў гэты час на пляцы кіпела й віравала вясельле. Збольшага весялілася чынавенства. Вось гэта, напрыклад, намесьнік Аляксандра Арсэнавіча, калі не памыляюся, - спадар Вусаў (самы правы, пад парасонам), напэўна, з жонкаю: А вось гэтаму пану зь сінім парасонам нехта патэлефанаваў, пасьля чаго ён сам патэлефанаваў камусьці ды сказаў: "Слухай, што на Чырвонаармейскай, № **, нейкі правал асфальту? Засыпце ды адгарадзіце!" Напэўна, старшыня адпаведнага аддзела выканкаму. Пасьля здымку да іх падыйшоў яшчэ адзін спадар у дарагіх акулярах. Яны доўга жартавалі, моцна памацюкаліся, пакрытыкавалі нейкага кіраўніка ды працягнулі "адрывацца". Потым усё цікавае перамясьцілася на Хатаевіча. Вось гэты наш знаёмы - не выключэньне: Думалі схаваць ад мяне трактар за інтэрнатам? Ну не! Чарговая недаробка (дарэчы, сёньня працы на Хатаевіча па добраўпарадкаваньні працягнуліся): Далей была родная Валатава, са сваім каскадам азёраў. Шаноўныя пажарнікі дапамаглі дажджу, але зрабілі гэта больш калярова: Шукаючы знаёмых, нечакана апынуўся ў самай сярэдзіне натоўпу кіраўнікоў (мне аб гэтым паведаміла знаёмая лысіна Аляксандра Серафімавіча). Вось тут ледзь не сутыкнуўся з "мамаю" Савецкага раёну Філімончык - тая глядзела на возера, я глядзеў на лысіну... хм ... на Якабсона, а перад носам мы не глядзелі. Але своечасова ўвярцеўся. А вось і аб'ект назіраньня: Аляксандар Серафімавіч, перад ім былы старшыня аблвыканкаму Вайцянкоў (з жоўтаю кветачкай). Малайцы, не зыбыліся на старога. Трэба было пажартаваць - падыйсьці да Якабсона, абняць за плечы ды сфатаграфавацца. Уяўляеце, які б там быў выраз? А потым было вясельле на некалькі сот тысяч чалавек, каб не рэкордная сьпёка, маглі б мільён сабраць: А ўвечары нейкія алкашы падпалілі запраўку, здарэньне сабрала шмат разявак: У нядзелю на пляцы адбыўся канцэрт мастацкай самадзейнасьці майстроў з суседніх вёсак: Што ж, чакаем наступнага чырвонага дня. Здаецца, гэта будзе самае шыкоўнае сьвята за ўсё маё жыцьцё - 90-ыя ўгодкі Вялікага Кастрычніку :) http://blogs.cetki.com/alehna/2828/ http://blogs.cetki.com/alehna/2828/ Mon, 10 Sep 2007 18:14:00 +0000 Алехна Праўда, адсотак  дурасьці... Ці Вы чулі бачылі, як пяюць пішуць ... дубы? А я бачыў. Еду ў тралейбусе, а сёньня ж як раз новую лінію пусьцілі. Гляджу на мапу маршрутаў - новая ўжо. "Ну, - думаю, - апэратыўна, малайцы!" А потым зірк на на назовы прыпынкаў... Ёёёёёёёё-ць-пца-дыць-тумка-тумка-тырдыць-парвіла-піп. Як зашкальвала колькасьць памылак на старой мапе, так і на новай. Вось некаторыя, што я запомніў (напісаньне іхнае): Завод хИмИчных вырабаў (ИдзИёты) АгарэнкА, БарысенкА, ЦімафеенкА (а трэба Агарэнкі, ...кІ, ...кІ - бо гэта ўсё мужыкі былі) ТрыДЦаць пяты мікрараён (ЦЦ) ТАРГОВЫ цэнтр ОМА (гандлёвы) Радуга (Вясёлка) ВосьмАЕ сакавіка (ВосьмАГА) Сантэхзагатовак (Сантэхнарыхтовак) Канечная (Канцавы)   І вось праз колькі чалавек прайшло ГЭТА? Ну не адзін жа му... жык рабіў усё: ад перакладаў да друкаваньня, а потым чапляў гэтае г... у тралейбусах - усім нармалёва. Ніякага кантролю. Што за ёлупы, скажыце, калі ласка!   Хаця, што іх чапаць. Вунь на тыдні па нашаму роднаму ТБ паказвалі нейкага там "дзеяча", які сказаў, што ў нашай гісторыі ёсьць толькі 2 даты: 3 ліпеня 1944 ды 17 верасьня 1939 (далучэньне Заходняй Беларусі). Аднак чамусьці ён не сказаў пра тыя злачынствы, якія перакрэсьлілі гэтае 17.09 - адразу падаравалі Летуве Вільню, а пасьля вайны - Польшчы Беласток. А нашыя суседзі вельмі пасьпяхова правялі такую палітыку, што беларуская большасьць за некалькі год стала невялічкаю меншасьцю. Аднак нават пасьля гэтага там жыве беларуская мова і такіх памылак ня будзе. Гэта ж толькі ў нас "хто как хаціць, той так і гаварыць", з чым я Вас (і нас таксама) шчыра віншую!       http://blogs.cetki.com/alehna/2686/ http://blogs.cetki.com/alehna/2686/ Sat, 08 Sep 2007 14:51:00 +0000 Алехна Вось толькі вярнуўся зь летняе вандроўкі. З-за бюракратычных правалочак вандроўка была не паўднёвая (на Чорнае мора), як планавалася, а паўночная (па азёрах Віцебскай вобласьці). Але для мяне гэта быў нават лепшы варыянт, бо мой адпачынак - гэта не ляжаньне бяз справы, а проста нейкая зьмена абстаноўкі, дэкарацыяў, тым больш, што я не люблю Чорнае мора і курортны тлум. Дарогу туды нельга назваць цікавай, бо 4 гадзіны нуднай шашы з паўмёртвымі вёскамі і аб'ездамі вялікіх гарадоў навяваюць сум. Прызнацца, пазабіваў бы тых, хто прыдумаў аб'яздныя дарогі, вось менавіта з-за іх зьніклі шляхавыя нататкі. За ўсё падарожжа быў толькі ў адным горадзе - Гарадку, які мяне вельмі прыемна зьдзівіў чысьцінёю, утульнасьцю і нечаканым для правінцыі віраваньнем жыцьця.   Але настрой адразу мяняецца, калі аказваесься у глухіх лясах з вялікаю колькасьцю азёр. Прыгожа... Гэта трэба бачыць на свае вочы. Мясьціны, дзе не адбілася прысутнасьць чалавека, ды той прысутнасьці амаль і не было. Аднак яно ўжо зьяўляецца - як грыбы пасьля дажду пачынаюць расьці дарагія катэджы. Пад канец вандраваньня мы апынуліся на возеры Глыбокім, з крышталёваю вадой, праз якую бачна на некалькі мэтраў. Уявіце: ныраеш, расплюшчваеш вочы (хоць з маскаю, хоць без) і бачыш у цудоўным блакіце дно, да якога 3 мэтры... Потым мы даведаліся ад суседзяў-турыстаў зь Віцебску, што гэта ледзьве ня самае ўнікальнае возера Беларусі, якое з-за чысьціны складу вады ўнесена ў нейкі сьпіс ЮНЭСКА, што ваду зь яго можна й нават карысна піць, што яны адмыслова прыязджаюць сюды кожны тыдзень, каб набраць вады і ўжываць яе дома, што гэта возера мае 2 дна (пад дном знаходзіцца яшчэ адно возера). Аднак, як я ўжо казаў, мой адпачынак - гэта зьмена абстаноўкі. Праз тыдзень гэтыя лясы з азёрамі мне сьмяротна надакучылі, а вандроўка ўсё не спынялася. У выходныя пачало псавацца надвор'е (дажджу амаль не было, толькі дзіўны моцны заходні вецер, які дзьмуў без адпачынку), і было вырашана, калі ў нядзелю з раніцы будзе дрэннае надвор'е, то welcome back. Прызнаюся, я прыклаў вялікія намаганьні, калі прасіў у нябеснай канцэлярыі дрэннага надвор'я. І мае намаганьні не былі марнымі - у нядзелю я быў у Гомелі. PS У адной зь вёсак Гарадоцкага раёну пабачыў на старой хаце вялікі іржавы жалезны герб Пагоня (вышынёю ў мэтар, мо, нават болей) на ганаровым месцы. Шкада, не было са мною лічбавіка :( Цікава, як ён тамака апынуўся? http://blogs.cetki.com/alehna/2187/ http://blogs.cetki.com/alehna/2187/ Tue, 28 Aug 2007 13:47:00 +0000 Алехна ... гэтыя вашыя ўсходнія саладосьці... Ну, прыходжу дамоў са шпацыру. Толькі зайшоў у кухню, а там ... на стале гэтыя самыя гадасьці, а па тэлевізару Аляксандар Рыгоравіч дае "адлуп" Расеі. Ну гэта ж проста сьвята нейкае: для душы й цела!!! Сеў, як той Васька: слухаю ды ем. Ох, ня ведаў я, што будуць увесь "адлуп" паказваць - хвілін 10. Слухаў уважліва, еў аўтаматычна... Калі гнеўныя тырады закончыліся і я зірнуў на стол, мне адразу дурна зрабілася ад разуменьня колькасьці зьедзенага. Вось тады мне было дурна ад разуменьня, а цяперака - ад колькасьці, а дакладней - зьедзенага. Баюся, не дажыву да заканчэньня чарговай газавай вайны...   http://blogs.cetki.com/alehna/1511/ http://blogs.cetki.com/alehna/1511/ Thu, 02 Aug 2007 08:11:00 +0000 Алехна Мы занял? ганаровае 13-е месца. Шчасьл?выя, як ня ведаю хто. Ус?м дзякуй за вясёлы дзень! http://blogs.cetki.com/alehna/1276/ http://blogs.cetki.com/alehna/1276/ Sun, 29 Jul 2007 08:41:00 +0000 Алехна Гэта адбылася!!! Наша новая каманда у "СХватку" зьяв?лася на сьвет. Сустракайце - FRANTICS! Да сустрэчы за?тра на пешаходцы. ? хай пераможа мацнейшы... http://blogs.cetki.com/alehna/1253/ http://blogs.cetki.com/alehna/1253/ Sat, 28 Jul 2007 19:28:00 +0000 Алехна Па-першае, в?ншую ?с?х са святам! Дзень пача?ся звычайна, а вось потым... Першае незвычайнае - знаходжу ? скрыне разам з "Нашай Н?ваю" газэтку "Таварыш". Ну-ну, таварыш Каляк?н, аг?туйце нас, аг?туйце :) Вечарам паеха? на беларускамо?ную рэалку. Прыходжу, в?таюся, мне кажуць, што з нам? госьц?. ??? А вунь азярн?ся - тамака 3, тут вось 2 ? там яшчэ. КДБ ц? яшчэ як?я "абаронцы"... Гэта ж трэба так умець "пал?цца". Шафы ? квятчастых суколках на ла?ках, здалёк пад навес?кам - начальства.  Neiman увесь час ?х здыма?. Чакаем астатн?х. Нарэшце прыходзяць апошн?я, як?х ужо пасьпел? затрымаць у К?е?ск?м спуску ? завесьц? ? адзьдзяленьне. Пастаял?, пара?л?ся. Прызнаюся, пачуцьц? далёка ня самыя прыемныя... Пайшл? маляваць крэйдаю. Тольк? нашыя "старэйшыя таварышы" пасьпел? нап?саць на бруку "ЗА незалежную Беларусь", як з ус?х бако? падплыл? гэтыя шафы, тыкнул? нам свае дакумэнц?к? ? пачал? дагляд кожнага. Агледзе?шы цалкам мой заплечн?к, адз?н "?нтэлектуал" гаркну?: "Свабодны. Прыятнага вечара", а на твары выраз: "Пшэ? прэч, вылупак пархаты!!!" Адыйшо? я у бок, паразма?ля? зь ?ншым? ды пайшо? падалей. А вось Джынса ды Нэймана, здаецца, затрымал?. Вось такое чарговае пацьверджаньне. З моладзьдзю змагацца - гэта яны майстры. Нагнал? "кадра?" утрая болей за нас. А з сапра?дным? злачынцам? разабрацца - прабачце.      http://blogs.cetki.com/alehna/1206/ http://blogs.cetki.com/alehna/1206/ Fri, 27 Jul 2007 08:19:00 +0000 Алехна Некальк? дзён таму з глузды зьеха? дамафон. Зьв?н?ць, падыходжу й сымаю слухалку, ён далей зьв?н?ць, сувязь адсутн?чае... Аказваецца, кал? нехта звон?ць у некаторыя кватэры, чамусьц? зьв?н?ць у нас. Тыя, хто звоняць да нас, дазван?ваюцца. Пачал? даставаць тыя "чужынцы". Праз 2 дн? дамафон, як радыё, "вяшча?" чужынскым? размовам?: зьв?н?ць, падыходз?ш ? чуеш (нават не сымаю слухалку), як людз? разма?ляюць. Сёньня патэлефанавал? тым "дамафоньн?кам", сказал?, што мы сёньня ?жо друг?я з нашага пад'езду, майстар будзе пасьля абеду. Ня ведаю, прыходз?? той майстар ц? не. Хутчэй за ?сё, прыходз?? - пасьля абеду мой дамафон не працуе. На вул?цы зьв?н?ць, а ? мяне - не. Вось ? адрамантавал?. Што за людз?? Адкуль рук? растуць? Ня?жо зьмян?ць сытуацыю можна тольк? эм?грацыяй адсюль далёка-далёка? http://blogs.cetki.com/alehna/1162/ http://blogs.cetki.com/alehna/1162/ Thu, 26 Jul 2007 18:46:00 +0000 Алехна Праводз?? чарговую каляровую рэвалюцыю ? сва?м п?сьмовым стале. Знайшо? нейк? аркушык з нататн?ка. На ?м прым?ты?ны малюнак. З аг?даю паглядзе? ? хаце? ужо парваць, як раптам у вочы к?нулася значная дэталь. Як думаеце, што? Н?кол? не здагадаецеся - подп?с самога прэз?дэнта. Ё-маё... Разгарнуй паперку - пача? узгадваць, што, дзе ? ? якой колькасьц?. ? ?спомн??. У лютым па дарозе ? Менск зраб?? некальк? карыкатура? на сябро?. Вось гэтая на Зьм?тра Л., як? за дзень да маёй вандро?к? на сустрэчы выпускн?ко? атрыма? дыплём ад прэз?дэнта за дасягненьн? яшчэ школьнае пары. У той жа дзень дыплём бы? зьн?шчаны сам?м "ля?рэатам". Вось ён, Зьм?трок, на малюнку. А подп?с, прызнаюся, вельм? рэал?стычны атрыма?ся (шмат разо? даводз?лася бачыць, ягоная адметнасьць - маленькая л?тара "а" у самым пачатку). Ну вось... Нават цяперака ня ведаю, што раб?ць з малюнкам. Не, трэба спал?ць, бо могуць яшчэ артыкул прыпаяць - ? да Казул?на ? гасьцюй :) http://blogs.cetki.com/alehna/1119/ http://blogs.cetki.com/alehna/1119/ Wed, 25 Jul 2007 19:28:00 +0000 Алехна ... так-так, зь Сяльмашу :) Сяджу, знацца, сёньня на прыпынку "ОМА" у бок цэнтру, чакаю а?тобус. А час недзе каля 20,00. Падыходз?ць кампан?я з трох гапав?дных хлопца? з тварам? пладова-ягаднага колеру. Перагар крамяны... А мова, мова! На адно слова 3 мацюк?. Пры гэтым тольк? 2 маты (хай будуць п?п#1 ? п?п #2). Я так зразуме?, "на фантан" едуць.  Сел? побач, пачал? гутарку, гало?ны кажа: "Нет,  п?п#1, пацаны, п?п#1, п?п #2, хвац?т. П?п #1, сягодня не да каго пры...вацца ня будзем, п?п #1,п?п #2, п?п #2, п?п #1, п?п #2, п?п #2, п?п #2, п?п #1. Тока есльл? к нам хто пры...нецца. П?п #2, п?п #1. Ужэ людзей жалка стала, п?п #1, п?п #2, п?п #1!" Тут пад'еха? а?тобус ? павёз ?х заба?ляцца. Вось да гэтага часу кольк? разо? бы? у тых месцах, н?кол? не сустрака? мясцовых "гэроя?", нават сумнява?ся крыху - дурны м?т, дума? я. Ан не, ёсьць, ёсьць... http://blogs.cetki.com/alehna/1053/ http://blogs.cetki.com/alehna/1053/ Mon, 23 Jul 2007 19:01:00 +0000 Алехна Пачнем з "ацечэственнага". Нав?ны па БТ (ну, прызнаюся, глядзе? хв?л?ны 2 - ужо прабачце мне, дурню, такую прав?ну - што-небудзь за гэта добрае зраблю). Дык вось, БТ-шныя нав?ны. Пад Маг?левам бы? моцны ?раган. Журнал?ст: "Мясцовыя старажылы ня памятаюць такога 10 год". Во як?я ? нас старажылы. Дарэчы, атрымл?ваецца, што я таксама старажыл. Можа, ужо пэнс?ю дадуць? Хутка ужо будзе так: дажы? да 18 - старажыл. Далей, нянашанскае. Нав?ны па НТБ. У Расе? недзе знайшл? рэштк? помн?ка Аляксандру ??, як? бы? паста?лены напачатку 19 ст. Вось сяджу й думаю: дзе памылка? Аляксандру ?? ну н? як не магл? пастав?ць помн?к у гэты час- ён яшчэ не нарадз??мся, а кал? нарадз??ся, дык бы? яшчэ малы. Аляксандру ? магл? - але за што? А Аляксашцы Другому магл? пастав?ць тольк? напрыканцы 19 ст ц? напачатку 20... Ц? то ? ?х 70-80 годы - пачатак стагодзьдзя? Журналамэрства нейкае. Вось так ? хочацца ?м крыкнуць у экран: "Заб? с?бе аб сьценку!!!" http://blogs.cetki.com/alehna/953/ http://blogs.cetki.com/alehna/953/ Fri, 20 Jul 2007 19:58:00 +0000 Алехна